Bij de opening van Scheldejazz 2010 met de artiesten Ronny Verbiest en Johan Verminnen in het Scheldetheater in Terneuzen, waren afgelopen vrijdag circa vierhonderd bezoekers. De Terneuzense binnenstad bood afgelopen weekend een keur aan podia voor diverse stijlen muziek. “Scheldejazz is voor een breed publiek en biedt jazz en alles wat daarbij hoort”, zegt voorzitter van de organisatie Peter de Graaf. “Ik wilde graag terug naar de oude formule van het festival.” Daarom in bijna elk café live-muziek.
Oude stijl jazz met onder meer The Scat Cats en The New Orleans Jazz Crackers, authentieke rhythm and blues met het mobiele My Boot Heels en jazzfunk met de Funky Bastards, die ondanks hun jeugdige leeftijd een doorleefde versie van Ain’t no sunshine when she’s gone neerzetten.
Op de Markt veel gitaarmuziek waaronder swamp, blues en rock van Rootbag, Ruben Hoeke en Jan Akkerman. Akkerman, altijd met uitstekende begeleiders op pad, putte uit zijn hele oeuvre. Funky en laidback zoals in Pietons, soms gevoelig maar veelal stevig. Een goed gevulde Markt zag de kenmerkende Akkerman.
Onnavolgbaar snel, geen voor de hand liggende notenkeuzes en droge humor, “dit was het laatste nummer, nou vooruit we doen één toegift maar die duurt dan een half uur.”
Jazzkopstukken in Porgy en Bess. Pianist Rembrandt Frerichs speelde met zijn kwartet, waarin saxofonist Jan Menu, veel nummers van zijn dubbelalbum Ordem e Progresso. Veel indruk maakten gitarist Philip Catherine en pianist Bert van den Brink op vrijdagavond. Elk verkende een ingezet schema met fluweelzachte klanken. Als één van de twee het tempo, ritme of de harmonie veranderde, reageerde de ander acuut. Ze voelen elkaar feilloos aan. Soms speelden ze uit het niets, haast telepathisch, unisono lijnen. Met hun virtuoze vondsten plezierden deze muzikanten niet alleen het publiek maar ook elkaar. Catherine selecteerde ter plekke standards zoals Embracable you of elkaars composities waaronder Tristesse. Van den Brink vatte samen: “Philip is de chauffeur van de bus en u allen bent zijn passagiers. Niemand weet waar de bus ons heen brengt. We laten het gewoon gebeuren op deze prachtige avond.” Aanstormende talenten speelden in Sydney. Zangeres Simin toonde zich een ware stemkunstenares. Eigen stukken en nummers van Nick Drake en Elliot Smith gaf ze een emotionele en mysterieuze invulling. Het daaropvolgende optreden van het Joris Posthumus kwartet kan met één woord worden getypeerd: intens. Vanaf de eerste seconde knalden de musici erin met geïnspireerde en creatieve hardbop.
En Jules Deelder draaide plaatjes in PIT. Jazz van heel wat decennia terug. Prima dansbaar, al waagde zich slechts een enkeling in de goed gevulde zaal zich ook daadwerkelijk op de dansvloer.
Deelder vermaakte zich prima. In stijl gekleed bespeelde hij luchtsaxofoon en -percussie. Deelder mixed zijn nummers niet, zoals moderne DJs, naadloos aan elkaar maar creëert met zijn muziekkeuze wel een prima sfeer.
Scheldejazz had dit jaar als ondertitel ‘Tribute to Django Reinhardt’. Akkerman verwerkte een beetje van diens muziek in zijn optreden maar Reinhardt kwam eigenlijk maar op twee plaatsen terug. Vrijdag speelde op de Markt Naguine onder meer Gipsy traditionals en stukken van Reinhardt. Bij de Basily Boys zit de Hot Jazz in het bloed. In Sydney vloeide hun Djangojazz er op natuurlijke wijze uit.
Peter de Graaf is tevreden: “We brachten een prima cross-over van jazz en aanverwante stijlen. Terneuzen moest trillen en dat is gebeurd. Er is zelfs belangstelling uit België. Een samenwerking met de Gentse feesten zit er wellicht volgend jaar al in.”
http://www.bndestem.nl/algemeen/6762462/Diversiteit-blijkt-troef-op-Scheldejazz.ece
